Een zaakwaarnemer, onmisbaar of overbodig?

Ze vormen de kwelling voor iedere zichzelf respecterende subtopper. De zaakwaarnemers van boven modale voetballers. Ze verdienen goud geld als hun spelers een transfer krijgen naar een grote Europese topclub. Daarom heiligen ze alle middelen om deze ‘juiste stap’ voor hun cliënt te versieren. Of denken zij alleen aan hun eigen bankrekening?

Laten we als voorbeeld de soap tussen SC Heerenveen en Alfonso Alves eens nemen. De Braziliaanse goaltjesdief werd deze zomer international. Hij is dus blijkbaar goed genoeg voor de goddelijke kanaries. Daarop ontwikkelde zich meteen de eerste transfer geruchten. Een Braziliaans international hoort namelijk niet bij een ‘modale subtopper’ als SC Heerenveen te spelen. Die hoort bij een grote Europese topclub. Zo moet ook de zaakwaarnemer van Alfonso Alves hebben gedacht. Ka-ching!

Echter, wenste Heerenveen niet mee te werken aan een transfer gezien de Braziliaan pas 1 seizoen in Friesland had gespeeld. Het gevolg? Een ontevreden spits die wordt gek gemaakt door een malafide zaakwaarnemer die louter denkt aan zijn eigen bankrekening. Een trainer die steeds moet constateren dat zijn spits niet komt trainen en dus niet kan spelen. Het publiek moet het al 3 wedstrijden doen zonder de revelatie van vorig seizoen en een speler die nu gedesillusioneerd bij een club zit waar men hem eigenlijk zat is.

Het heeft er dus alle schijn van dat de zaakwaarnemer volledig overbodig is. Ze worden alleen getolereerd als noodzakelijk kwaad omdat spelers nog steeds wensen te werken met deze op geld beluste individuen. Als je namelijk even denkt aan de afgelopen transfer periode kun je nog genoeg voorbeelden bedenken waarin zaakwaarnemers een transfer hebben geforceerd.