De tranen van Constanta

Het begint inmiddels een terugkerend item te worden. Onze flaterende bondscoach. Afgelopen zaterdag was opnieuw geen uitzondering. In een regenachtig Constanta ging zijn Oranje treurig onderuit.

Niet de wind of de regen was debet aan dit verlies. Niet de kracht van een zwaar gehavend Roemenie gaf de doorslag. Nog minder was de individuele klasse van Mutu, Seedorf, Van Nistelrooy of Chivu van belang. Nee, de strop om onze nek heet nog altijd 4-3-3. Waar onze kroonprinses riep dat er geen Nederlandse identiteit bestond, roepen wij in het voetbal het onheil over ons af door ons aan deze niet bestaande identiteit vast te houden. Namelijk, 4-3-3.

Inmiddels begin ik er een beetje ziek van te worden dat elke keer dat we Oranje zien voetballen we een linkspoot rechtbuiten zien spelen. We hebben geen enkele buitenspeler en dus komen er middenvelders te staan. Nee, geen rechtsmid, maar een linker middenvelder. Een briljante oplossing. Als je geen toevoer naar je spits wilt. Als je niet wenst te winnen of sprankelend voetbal te spelen. Als je positionele chaos wilt creëren en onze middenvelders tot wanhoop wilt drijven. Verder is er geen enkele reden om vast te houden aan het 4-3-3.

Erger is nog dat we nu 3 wedstrijden moeten winnen om ons te plaatsen voor het EK. Een enkele misstap en Bulgarije gaat ons ook voorbij. Mocht dat werkelijk gebeuren kunnen we in plaats van naar Oostenrijk en Zwitserland, gewoon naar de costa del sol. Laten we dan met zijn allen hopen dat het ‘orakel van Barcelona’ eens wijs is en Van Basten adviseert 4-4-2 te gaan spelen. Of hebben de Bulgaren gelijk en laat Nederland zich inderdaad omkopen?