De jeugd heeft de toekomst: Aanvallen of verdedigen

Als je in de jeugd vraagt waar een speler graag wil spelen zeggen er 7 aanvaller, 2 middenvelder en er wil er 1 verdedigen. Typisch Nederlands. We willen allemaal aanvallen en in de aanval spelen. Dat hebben ze naar eigen zeggen ook altijd gedaan. Een kwelling voor elke coach. Hoe los je het op?

Wannneer je in de jeugd trainer bent merk je pas hoe wij verknocht zijn aan het spelen van een 4 - 3 -3 systeem. Er is zelden een tegenstander die daar vanaf wijkt. Sterker nog. Wanneer je als trainer probeert over te schakelen op een 4 - 4 - 2 systeem vragen de spelers om 4 - 3 - 3. Leuk dat zij zich daar zo mee bezig houden, maar het beperkt je opties. Met 4 - 3 - 3 als systeem is het lastig om je te beperken tot verdedigen. Je speelt met 3 spitsen en die willen niet meeverdedigen.

Een defensief denkende coah zou kunnen zeggen het is 4 - 5 - 1 met 2 hele aanvallende middenvelders. In dat geval zouden deze kunnen mee verdedigen. Echter, vaak denken deze spelers zelf dat ze spitsen zijn. Ze hebben beperkte verdedigende kwaliteiten en maken daar niet graag gebruik van. Zij blijven dus hangen. Wachtend op die de coach die roept dat ze moeten verdedigen.

Dat is ook de reden dat ik mijn eigen team aanvallend laat spelen. Spelers laten trainen op verdedigen kan. Alleen kost dat veel tijd om te leren. Ze zijn er niet aan gewend. Wel zijn ze gewend aan te vallen. Dus spelen we lekker aanvallend. Vroeg druk zetten, tegenstander opjagen en spelen op hun helft. Wanneer we dan toch een moeilijke wedstrijd hebben vertrouwen we op het collectief.

Moraal van dit verhaal? Aanvallen zit in ons bloed.