Met je neus in het frituurvet

Af en toe zijn er belangrijkere dingen in het leven dan voetbal. Waaronder geld verdienen. En hoewel mijn voetbalhart mij met grote regelmaat tegenspreekt moet ik toch ook kunnen betalen voor een seizoenskaart van mijn clubje.

Daardoor komt het af en toe wel eens voor dat ik een wedstrijdje moet missen. Natuurlijk is het betreurenswaardig als je prioriteiten moet stellen die boven het voetbal gaan. Maar af en toe hoort dat er gewoon bij.

Af en toe vragen ze mij of ik in de horeca wil werken en aangezien ik goed betaald word overweeg ik dan natuurlijk of ik mijn plastieken stoeltje wil inleveren voor een zak geld. Ik besloot dit weekend maar weer eens geld te gaan verdienen toen ik opgebeld werd.

Ik werk via een horecabedrijf en af en toe hebben ze bij bepaalde gelegenheden wel eens mensen nodig. Zo ook een snackwagen. Een hut op wielen waar een stelletje hysterische mensen een beetje hamburgertjes staan om te draaien terwijl ze inmiddels kotsmisselijk worden van de vetlucht. Maar ja, voor een avondje is dat niet erg dus ik heb maar ingestemd met het feit dat ik daar dus lekker ga staan frituren.

Nu is het zo dat die verrekte snackbars op wielen ook altijd voor het stadion van mijn clubje staan. Je voelt hem uiteraard al lang en breed aankomen. Ik sta dus tijdens, voor en na de wedstrijd patatjes goud-geel te bakken terwijl achter mij de wedstrijd FC Twente – NAC op het programma staat.

Al met al is dit dus een bijzonder pijnlijke confrontatie als je jezelf bedenkt dat jij die veel te dure seizoenskaart op een bijzonder zure manier aan het terugverdienen bent zo dichtbij het stoeltje waar jij hoort te zitten. Eén ding is daarmee in ieder geval zeker, helemaal vol zit het zaterdag in ieder geval niet in Enschedé.