Ze zijn al blij als ze de bal raken

Als jeugdtrainer moet je altijd maar afwachten met wat voor spelers je mag werken. Soms heb je een jaar hele goede voetballers onder je hoede, of jongens die amper een bal kunnen raken. Dat maakt het zo leuk, waarom?

Als jeugdtrainer is het niet belangrijk of je nu kampioen wordt in de eerste klasse, of roemloos 5e wordt in de 6e klasse. Zelf heb ik, als 19 jarige, een B2 onder mijn hoede. Zij spelen 6e klasse. Niet bepaald geweldige voetballers. Toch geeft het voldoening als zij presteren op het veld. We zijn nu toch al een heel tijdje onderweg en staan netjes bovenaan. Voor mij niet zo zeer belangrijk, maar voor veel jongens een nieuwe ervaring. Ze hebben nooit veel gewonnen en al helemaal nooit meegedaan om een titel. Nu dat wel zo kan merk je pas hoe dankbaar het is om trainer te zijn. Het is toch een bepaald respect dat zij teruggeven voor wat ze nu zelf laten zien. Het is 'mijn werk' vinden zij. Terwijl ik alleen uit de groep haal wat er in zit.

Toch is het machtig mooi als mensen dankbaarheid tonen voor je aanwezigheid. Zo speelde we een aantal weken terug tegen Spirit. Een club uit de plaats waar mijn vriendin woont. Schoon familie langs de kant. Hopend dat Spirit zou winnen. Om mij te kunnen pesten. Wij wonnen de wedstrijd. Na afloop kwamen er jongens naar me toe. 'Deze hebben we voor jouw gewonnen trainer.' Dat zijn momenten dat je kippenvel krijgt. De dankbaarheid die daar van uit gaat is zoveel mooier dan welke titel in een hoge klasse dan ook. Zij zijn al blij dat je er voor hen bent. Daar willen ze je iets voor terug geven. Als dat op deze manier gebeurt. Geweldig.

Natuurlijk is het vooral mogelijk doordat spelers beter zijn geworden. Toen ik een jaar geleden begon, zij speelde toen nog in de C, liepen er jongens bij die geen bal konden raken. Daar hebben we een half jaar aan gewerkt. Met succes. Voetballend gingen zij in die tijd goed vooruit. Natuurlijk relatief gezien het talent, maar toch. Nu we dit jaar ook het fysiek zijn gaan trainen komen de echte kwaliteiten boven. Duels worden gewonnen en daarmee wedstrijden. Het laatste deel van de cyclus is eigenlijk het positionele gebeuren. Gezien je van een speler die weinig talent heeft geen geweldige technicus kan maken, moet je de winst elders pakken. Dus op het positionele vlak. Wanneer dat eenmaal voor de bakker is, begint het weer helemaal op nieuw. Misschien met dit team. Misschien met een ander.

Zoals ik al eerder zei, klasse is niet belangrijk. Het gaat er om dat je als trainer spelers beter maakt. Dat je ze gaande weg het seizoen ziet groeien. Dat je hen dingen bij leert en dat ze plezier hebben in het spel. Dat laatste is zeker zo belangrijk als winnen. Iemand die met plezier naar het veld komt is gemotiveerd. Op de training en tijdens een wedstrijd. Die kun je dingen leren, want hij wil leren. Hij heeft er zin in. Zo iemand kan een goede wedstrijd spelen. De graszoden opvreten. Puur en enkel door te genieten van het spel zelf. Wanner zij er plezier in hebben, heb ik dat zelf ook. Dan straalt het goede gevoel van zo een groep ook over op mezelf.

Mochten er mensen zijn die graag met jeugdteams aan de slag willen. Dan kan ik jullie dat van harte aanbevelen. Het is geweldig om te doen, als je een leuk, gezellig en hongerig team onder je hoede hebt.