Hup Holland hup!

Stel je voor, je moet commentaar geven of het spel analyseren van het Nederlands elftal. Je zit je 90 minuten lang te ergeren aan het ondragelijke spel tegen een B-landje met spelers waarvan je de naam niet eens kent. Laat staan dat je ze kan uitspreken.

Ik zou er in ieder geval ontzettend moedeloos van worden. Wij hebben thuis nog de kans om weg te zappen of iets anders te doen en met een schuin oog richting de beeldbuis kijken. Zoals ik dat onder Van Basten al jaren doe.

Oké, laten we eerlijk zijn. Wij overschatten ons kikkerlandje als je kijkt naar de resultaten van de afgelopen jaren op Europees gebied. Maar laten we eerlijk zijn. We hebben een legio aan kwaliteit rondhuppelen. Zelfs wanneer we een aantal belangrijke spelers weg zouden laten moeten we een team als Wit-Rusland compleet van de mat moeten spelen.

Altijd dat gezanik over dat teams zich zo fantastisch weten in te graven. Ik word er krankjorum van. Van Basten heeft zijn krediet bij mij al lang en breed verspeeld en met mij zullen er een hoop Nederlanders niet anders over deze kwestie denken.

Terwijl ik dit artikel schrijf komt Dirk Kuyt voor de camera die ons mede deelt dat het bijzonder stil was in de kleedkamer. Wat ben je dan voor een bondscoach? Schreeuw ze eens een keer met een slecht gevoel die kleedkamer uit zodat we de spelers niet ook nog eens uit hoeven te lachen omdat ze het allemaal wel mee vonden vallen.

De KNVB mag de ogen wel eens open doen. We zijn allemaal hartstikke chauvinistisch en verwachten allemaal dat kampioenschap in 2008 maar op deze manier zullen we door alles en iedereen uitgelachen worden. En dan heb ik het niet over die cliniclowns die zich op de tribunes nestelen maar gewoon om het dramatische voetbal van ons voetballandje.

Van Basten, wanneer ga je ons nou eens een mopje vertellen? Wanneer je te laat komt moet dat immers ook. Het lijkt mij wel een goede afspraak, na iedere wanprestatie een mopje van Marco. Dan vallen we misschien toch nog met een glimlachje in slaap.