AZ speelt als een IJzeren Gordijn

Om eens iets nieuws te proberen ga ik eens een tijdje echt bloggen. Dat wil zeggen, in een stortvloed aan verbale diarree zeggen wat ik heb meegemaakt. Of in dit geval gelezen, gehoord of gezien in het voetballand. Een wereld waar altijd wel iets te vinden is. Tijd om dat dan ook eens te gaan doen. Interesse?

Gisteravond begon ik vol goede moed aan de wedstrijd tussen AZ en het nietige Larissa. Echt zo wedstrijd voor een weelderige ploeg. Swingend als de Braziliaanse samba winnen. Nou dat gebeurde dus niet. Een flegmatiek en inspiratieloos AZ had meer weg van het IJzeren Gordijn dan van die Braziliaanse samba. De ploeg speelde met een arrogantie waar Mourinho bij verbleekt. Alsof ze al wisten dat ze gingen winnen. Dat gebeurde ook na een pruttelpot aan geklungel voor het doel van Larissa.

Met dat ene doelpunt had AZ zijn maaltijd geconsumeerd en was verzadigd. Ze hadden gescoord en klaar was Kees. Voor iedere Nederlander een kwelling. Een Duitse mentaliteit in een wedstrijd die niet om aan te gluren was. Niet voor niks heb ik de hele aflevering van House gezien. Maar dat is een ander verhaal.

De wijze les van deze avond? 'You can't always have what you want.' We zijn als Nederlanders te kritisch voor de bedroevende middelmaat op onze velden. Voor onze op geld beluste Dagobert Duckjes in het buitenland hoeven we ook niet te juichen. Die weten amper meer hoe appelmoes en drop smaken. Lang leve het kapitalistische voetbal.