Mijn band met: Zinedine Zidane

Na een weekje vakantie is 'Mijn band met' weer helemaal terug. Deze keer is het de beurt aan Tony Montana Jr over zijn opvallende band met Zinedine Zidane.

Mijn band met een speler is enigszins opvallend te noemen. Traumatisch zelfs. Hij begon zijn carriere bij AS Cannes, maar werd pas echt bekend bij mij op het WK 1998..in de finale... Ik heb het over Zinedine Yazid Zidane.

Zidane is nu gestopt en zal worden herinnerd als een van de grootste spelers die ooit op het voetbalveld heb mogen staan. Iets waarmee ik vaak werd geconfronteerd, keer op keer. De eerste keer was in de finale van het WK 1998 in Frankrijk. Braziliaans bloed stroomt door mijn aderen, dus het is logisch dat ik voor Brazilië was. Een 7-jarig jochie, gespannen voor de tv. Dat Brazilië niet zou winnen hing al de hele nacht in de lucht. Ronaldo kwam half geblesseerd aan de aftrap en Brazilië zat nooit echt in de wedstrijd. Zidane echter wel.

Een hoekschop voor de Fransen. Je ziet die bal richting een groep mannen in een geel en blauw voetbalshirt gaan. Hopend dat niemand van de blauwen die bal raakte... Dat gebeurde wel en op het hoofd van die kale gast in het blauw. 1-0, Zidane scoort. Nog in dezelfde helft gebeurde het nog eens, weer raakt iemand in het blauw de bal en weer is het die Zidane. Vanaf dat moment zou ik die naam nooit meer vergeten, al was het niet om zijn twee goals maar om het feit dat ik hem zag als de hoofdverantwoordelijke voor het verlies van Brazilië in de finale. De hoofdverantwoordelijke dat ik huilend in slaap viel die dag.

Sinds 1998 zag ik de Fransman met Algerijns bloed als mijn grootste vijand. Zijn transfer naar Real Madrid versterkte dat gevoel. Real Madrid vond ik altijd een club van niks, ik moest niks hebben van de Koninklijke. Nu Zidane lid was van de selectie... Een nadeel was dat Zizou ook goed speelde in het wit. Zijn goal tegen Bayer Leverkusen heb ik niet live gezien, daar zal ik niet over praten. Maar Zidane was meestal de man bij Real Madrid, wat mij irriteerde.

Ondertussen spoelen we verder naar 2006: Zidane heeft een slecht seizoen achter de rug en stopt na het WK. Van die ouwe had ik dus niks meer te vrezen. Wat waarheid bleek te zijn in de groepfase. Heel Frankrijk was uit vorm. Net als Brazilië en wie dan ook op dat WK. Alleen als Frankrijk Spanje tegenkomt in de achtste finales is Zidane herboren. Hij leidt zijn land naar de overwinning en de kwartfinales waar Brazilië wacht.

Met een Zidane in vorm vond ik dit prachtig. Als Brazilië wint, hebben we wraak genomen voor die WK-finale in Parijs. Dat gebeurde niet.. Opnieuw was Brazilië niet in vorm en opnieuw was het Zidane die verantwoordelijk was voor het mislopen van de WK-titel. Hij sloopte de Brazilianen en gaf de assist aan Thierry Henry (een van mijn favoriete spelers nota bene) die de winnende treffer scoorde. Tranen kwamen er bij mij na het laatste fluitsignaal.

Opnieuw die Fransman met Algerijns bloed. WEER die kale man in het blauw... (ook al speelde Frankrijk in het wit). Zinedine Zidane zal herinnerd worden als een van de grootste spelers worden ooit, maar ik mag hem niet. Hij schonk zijn fans prachtig voetbal, maar mij schonk hij alleen maar tranen.

'Mijn band met' zoekt nog altijd mensen die ook graag hun band met een speler op Uithaal willen zien verschijnen. Schrijf een artikel en stuur dat op naar admin@crapzoid.be. Meer informatie vind je hier