Mijn band met: Boukhari, de knuffelmarrokaan

In deze editie van ‘Mijn band met’ is het de beurt aan Rik, ook wel bekend als Rik Walschot. Hij beschrijft zijn band met de Marrokaanse aanvaller en spelmaker van het Nederlandse Sparta Rotterdam, Nourdin Boukhari. Nourdin Boukhari speelde een paar jaar geleden voor Ajax, de club waar Rik fan van is.

Na inmiddels 6 jaar achtereenvolgend in de Arena te hebben gezeten zie je ontzettend veel spelers langskomen. Zo zag ik Zlatan in zijn gloriedagen en onder andere ook van der Vaart die toch heel veel betekent voor het Nederlandse voetbal. Echter zijn dit niet de spelers waar ik het in deze rubriek over ga hebben. Ik ga het hebben over een voetballer die altijd meer is uitgekotst dan is gewaardeerd in Amsterdam. Al na de eerste wedstrijd dat ik Nourdin Boukhari zag spelen bij Ajax was ik meteen verkocht. Nourdin kan goed voetballen alleen paste hij niet zo goed thuis in het Amsterdamse milieu. Hij werd gehaald om mooi aanvallend voetbal te spelen op techniek en wanneer iets niet lukte waren het de wel bekende Ajax-supporters die gingen zeuren. Ik heb Boukhari altijd al een leuke voetballer gevonden: van de 10 ballen heeft hij ze niet allemaal, maar regelmatig laat hij in de wedstrijd iets moois zien. Het is een speler waarvoor ik naar het stadion zou komen, hij brengt wat extra’s.

In de periode dat Boukhari al helemaal de zondebok was geworden van Ajax heb ik in een melige actie eens “Nourdin Boukhari” ingetypt op de site van een telefoonboek en hoe raar het ook klinkt: daar kwam gewoon zijn 06-nummer uit rollen! Dus ik dacht, dat kan hij nooit zijn. Om er toch zeker van te zijn, zometeen was het hem wel, belde ik hem op. Nourdin was op dat moment net klaar met trainen en reed van Amsterdam naar zijn woonplaats Rotterdam terug, zo vertelde hij mij. De eerste paar minuten dacht ik echt van; hoe is het mogelijk dat ik nu met Nourdin praat, gewoon via de telefoon?. Daarna herinnerde ik weer waar ik voor belde en heb ik gevraagd of hij een handtekening van hem kon opsturen. En ja hoor, attent dat hij is, stuurde hij mij gesigneerde ansichtkaarten van onder andere Sneijder, Emanuelson, Mitea, Vermeer en van hem zelf natuurlijk. Hierdoor ben ik hem alleen nog maar meer gaan waarderen. Hij had nooit mogen vertrekken bij Ajax, want ik mis hem daar terwijl ik op de tribune kijk naar de lege plek van Babel en de ruzies tussen Suarez en Luque bij bijna elke bal!

Misschien gaf hij mij die handtekeningen wel, omdat ik de enige over gebleven Ajacied was die het spel van Nourdin Boukhari nog apprecieerde. Het is erg jammer dat het Ajax-publiek deze speler heeft “weggepest”. Zo zei hij zelf: “Dit jaar ben ik constant de schuldige en als ik dan een keer scoor ben ik meteen weer die knuffelmarrokaan”. Gelukkig speelt Nourdin weer in de eredivisie, bij Sparta, waardoor ik elk weekend weer plezier beleef aan het grappige en leuke spel van mijn held.