De knockout van Davids

Ik las laatst een column van Hugo Borst. De man die nog nooit van zijn leven een positieve zin uit zijn strot heeft laten komen. Zelden zoveel negativiteit gebundeld gezien in één persoon. Hij is nog een graad erger dan Johan Derksen en dat is een prestatie.

Hij schreef een heel interessant stuk over Edgar Davids. De man met de ijzeren discipline die nooit te beroerd is om na afloop van een wedstrijd zijn visie te geven over het verloop van de wedstrijd. Heerlijke man die Davids, hij zou een zoon van Louis van Gaal kunnen zijn.

Dat Edgar een opgewonden standje is dat hoef ik niemand te vertellen, behalve dan Edgar zelf misschien. In Engeland heeft deze eigenschap Davids niet heel veel goeds gedaan. Het volgende voorbeeld is typerend voor Edgar, de duikbril, Davids.

In zijn Tottenham tijd kreeg hij ruzie met Robbie Keane en stelde hem voor om even naar buiten te stappen om hem een lesje te leren. Lullig voor Davids, maar Robbie Keane is een redelijke amateur bokser en sloeg hem in 1 klap tegen de grond.

Kennelijk is hij daardoor nog gefrustreerder geraakt dan hij al is. Als een bezetene raast hij tegenwoordig over het veld op jacht naar de benen van tegenstanders. Hoelang gaat hij het nog volhouden?

De enige kans voor Edgar is nog om af te gaan bouwen bij AZ, maar ik vrees dat zijn laatste seizoen als profvoetballer is aangebroken. Hieronder een mooie compilatie van de carriere van de pitbull.