Mijn band met Ronald Waterreus

Je hoort de laatste tijd weing van hem, maar het blijft een grote. Ronald Waterreus. Hij is voor mij een bijzondere keeper. Ten eerste omdat hij onder de lat heeft gestaan bij mijn favoriete club. Daarnaast is hij regelmatig bij mij in de straat te vinden. Zelfs onderling contact is niet uitgebleven en dat maakt deze keeper zo speciaal voor mij.

Ronald Waterreus, wie kent hem niet? Wat velen echter niet weten is dat deze befaamde keeper in de wielersport is begonnen. Na een tijdje begon ook bij hem de voetbalkoorts toe te nemen. Hij heeft toen zijn fiets aan de wilgen gehangen, en is begonnen met voetballen.

Hij begon als veldspeler bij Lemirsia (later Rood Groen), een lokale voetbalploeg, niet ver van waar ik woon. Daar speelde hij een aantal jaren als veldspeler, maar hij kwam er al vrij snel achter dat hij liever in het doel stond. Hij vertrok naar RKVV Margraten, net 10 kilometer van zijn oude voetbalploegje af. Daar stond hij 5 jaar in het doel en het bleek dat hij talent had. Toen begon het voetbalwereldje voor hem pas.

Al snel kwam hij in de jeugd van Roda JC. Hij doorliep daar alle jeugdteams tot hij in het seizoen 1992/1993 debuteerde in het eerste elftal van deze club. Hij viel zo in de smaak bij de trainer, assistenten maar ook bij de supporters dat hij als eerste doelman mocht fungeren. Na nog een goed seizoen vertrok hij naar PSV.

Het eerste seizoen (‘94/95) bij PSV loopt niet helemaal zoals hij zou willen. Hij komt een tijdje op de bank terecht, maar nog vóór de winterstop staat hij als eerste doelman onder de lat. Hij hield Menzo, en de met veel bombarie gehaalde Koch op de bank. Tot en met het seizoen 2000/2001 draait hij heel goed bij PSV.

Hij speelt veel wedstrijden en doet daar enorm veel ervaring door op. Het volgende seizoen speelt hij maar 18 wedstrijden, mede door een blessure, maar wordt hij, ondanks de geringe speeltijd, wel uitgeroepen tot keeper van het jaar! Daarna knokt hij zich terug in het elftal en speelt hij tot en met 2004 in het shirt van PSV. Dat is voor mij de laatste keer dat ik hem gezien heb.

Eind 2004 neemt hij afscheid en wordt hij door de stadionspeaker per ongeluk aangekondigd als Ronald Koeman. Hij vertrekt naar Manchester City waar hij niet aan spelen toe komt. Al snel staat hij dan toch onder de lat, hij verhuist naar Schotland, naar de Rangers. Daar speelt hij een fantastisch seizoen, maar haalt helaas geen kampioenschap binnen.

Seizoen 2006/2007 was voor hem een minder seizoen. Hij hielp AZ uit met een keepersprobleem en loopt alweer een kampioenschap mis. Dat lijkt niet zo erg, maar hij speelde maar 4 volle wedstrijden. Gelukkig bezocht hij af en toe zijn moeder, die bij mij in de straat woont. Zo kon ik hem af en toe nog eens zien. Het seizoen daarna vertrekt hij naar New York Red Bulls, waar hij één seizoen samen met o.a. Dave van den Bergh speelde.

Nu geniet hij met volle teugen van zijn vrije tijd samen met zijn vrouw en kinderen. Hij heeft onder andere al een stichting opgericht, met als doel geld in te zamelen voor de met uitsterven bedreigde Iberische Lynx. Artikel van: Jelle Pelsser