Deze trainer is de juiste keuze, ik voel het

De trainer is een van de belangrijkste pionnen bij een club. Met de keuze van de juiste trainer kan succes staan of vallen. Je zou dus zeggen dat clubs hun mogelijke nieuwe trainer uitgebreid scouten en analyseren. Helaas blijkt niet minder waar. Ze worden geselecteerd op het zogenaamde onderbuikgevoel. Maar hoe zou het nu werkelijk moeten?

Toen ik hoorde dat NAC Robert Maaskant had aangesteld als nieuwe trainer vroeg ik me een ding af. Hoe is de club uit Breda op zijn naam gekomen? Wat heeft de algemeen directeur, Theo Mommers, bewogen juist hem aan te stellen. Het zullen niet zijn geweldige prestaties met Willem ll, RBC en MVV geweest zijn. De beste man heeft namelijk nooit iets gepresteerd. De enige reden die ik kan bedenken voor zijn aanstellen is het uiterst populaire carnaval. Nu heeft de club uit Breda zijn eigen carnavalsroyalty. Namelijk, prinscarnaval! Het lijkt me namelijk heel onwaarschijnlijk dat de naam Maaskant in je op komt als je een lekker glas wijn aan het drinken bent.

Een beter voorbeeld is Hamburg SV. Zij nemen de zoektocht naar een opvolger voor Huub Stevens heel erg serieus. Zo heeft de club eerst een lijst opgesteld met namen die mogelijk Huub Stevens zouden kunnen opvolgen. Eigenlijk niets anders dan bij andere clubs. Het verschil begint pas na het opstellen van de lijst. In Hamburg begint men namelijk niet doelloos rond te bellen wie interesse heeft. HSV heeft namelijk een paar scouts (headhunters) die de kandidaten bekijken en beoordelen op verschillende aspecten.

Deze scouts volgen de trainers bij het geven van een training en als zij aan het coachen zijn tijdens een wedstrijd. Zelfs als zij een persconferentie geven of een handtekening geven aan een fan worden ze bekeken. Ik vraag me af of deze scouts de kandidaten ook begluren als zij ergens gaan eten met hun vrouw, thuis televisie kijken of wanneer zij in bed liggen. Het moet gezegd worden. Deze manier van werken lijkt meer op stalken dan op het werkelijk scouten van een nieuwe trainer. Echter, HSV weet wel waar men aan toe is met de nieuwe trainer.

Daarom voel ik ook meer voor de bijna Idolsachtige werkwijze van HSV dan het onderbuikgevoel van NAC. Bij HSV is men op een professionele manier zoekende naar een nieuwe trainer. Iets dat niet veel clubs kunnen zeggen. Het onderbuikgevoel is bij een amateurclub misschien goed te praten, maar voor een profclub onaanvaardbaar.