Mijn band met: Chivas de Guadalajara

Over het Mexicaanse voetbal wordt maar weinig uitgezonden in Nederland. Toch heb ik een hele speciale band met een Mexicaanse club genaamd Chivas de Guadalajara. De club staat bekend om haar grote stadion en fanatieke supporters maar er is een andere reden waarom Chivas voor mij zo speciaal is.

De club die in 1906 werd opgericht door de Belg: Edgar Everaert, en over een stadion beschikt met ruim 60.000 zitplaatsen, werd al elf keer landskampioen en won één keer de CONCACAF Champions Cup. Onder andere de Mexicaan Salcido komt van de Mexicaanse grootmacht af.

Mijn band is ontstaan in 2003 als jochie van negen jaar. In een zomers weekend in Mei vind elk jaar weer het Terborg Toernooi plaats. Dit jaar was de Mexicaanse ploeg Chivas de Guadalajara uitgenodigd, mijn oom en tante vangen altijd een paar spelers/leiders op. Dit jaar waren er twee leiders en twee jonge talenten van de grootmacht te gast. Geweldig volk waar ik als negen jarig jochie nog weinig van wist, en niet mee kon communiceren. Ik was het gehele weekend bij de Mexicanen te vinden en bewonderde de ploeg erg.

Op het toernooi zelf speelde de talenten(want het was een A-toernooi) onvoorstelbaar goed en wonnen vele wedstrijden. Na de wedstrijden kregen de Mexicanen de mogelijkheid om dingen van ons land te gaan bekijken. De Mexicanen vonden het geweldig om een negen jarig jochie mee te nemen, en dat was een kans die ik ook zeker niet aan mij voorbij liet gaan. Zowel de oude mannen en de jonge spelers wisten erg leuk met mij om te gaan.

Op een gegeven moment kon ik het niet laten om als negen jarig jochie kleding van club te vragen want dat is toch wel iets wat je op die leeftijd graag wil. Met lastige gebaren probeerde ik duidelijk te maken of ik een shirt kon krijgen, na een poosje te hebben 'gecommuniceerd' was het mij niet gelukt om een shirt te bemachtigen.

Teleurgesteld pakte ik maar een bal en ging voetballen. Die oplossing bleek toch wel een goede te zijn want twee van de spelers kwamen met me voetballen, dollen konden de Noord-Amerikanen wel en dat was iets wat ook zeer leuk was om aan te zien. Elke ochtend wekte ik de mannen en ook van die 'leuke wekker' wisten hun een dolletje te maken. Ook gingen we met de spelers dingen bekijken zoals het stadion van de Graafschap wat voor hun ook indrukwekkend was aangezien er in Mexico nog weinig elektronica was in de stadions.

Maar aan elk weekend komt een eind en ook aan dit weekend moest een eind komen. Teleurgesteld moest ik afscheid nemen van de spelers met de gedachte de geweldige Noord-Amerikanen niet meer te zien en zonder shirt afscheid moest te nemen. Maar op het laatste moment gaf iemand van de staff mij nog een shirt en broekje. Iets waar ik natuurlijk zéér dankbaar voor was. De spelersbus vertrok en ik stond daar met tranen in mijn ogen naar te kijken.

In 2007 kwamen twee mensen van de leiding naar Nederland om onder andere ons weer eens op te zoeken. Mijn tante kreeg een eigen gemaakte ketting (iets waar daar uren werk in zit) en ik kreeg een geweldig fanshirt.

Inmiddels was de communicatie een stuk gemakkelijker dan destijds en het gaf een geweldig gevoel om te zien hoe die mensen ondanks de afstand, toch nog zoveel vriendelijkheid en warmte voor ons hadden. Eén ding is zeker; de club en de Mexicanen zullen altijd zeer bijzonder voor mij blijven.