Ronaldinho maskeert problemen

Net als in de maatschappij lijkt het voetbal te individualiseren. Haantjesgedrag, egoïstische neigingen en individuele uitspattingen zijn eerder regel dan uitzondering en niet alleen de kleine clubs, maar vooral ook de grote topclubs zijn vrijwel afhankelijk van de kwaliteiten van een klein aantal sterspelers binnen hun selectie.

Waar bijvoorbeeld FC Porto de Champions League wist te veroveren door een geweldige teamprestatie een aantal jaren geleden zijn de meeste overgebleven kandidaten van het kampioenenbal heden ten dage overgeleverd aan de grillen van hun vedettes.

Het mooiste voorbeeld hiervan is overduidelijk Christiano Ronaldo. De technisch zeer begaafde buitenspeler van Manchester United legde de afgelopen weken menig verdediger in de luren en is hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor het elan dat de club tentoonspreidt en uiteindelijk heeft geresulteerd in een koppositie. Maar bedenk je nu eens een Manchester United zonder Ronaldo?

Op de lange termijn zullen er andere spelers komen, dat is zeker, maar als je simpelweg over de nabije toekomst nadenkt is het maar de vraag of het kaartenhuis standhoudt en niet in elkaar dondert. Het afhankelijk zijn van slechts een paar spelers kan goed uitpakken, maar laat de club balanceren op een heel dun lijntje.

FC Barcelona is al een tijdje geleden van het lijntje afgedonderd en probeert langzaam maar zeker de draad weer op te pakken. De absentie van Ronaldinho in topvorm (of überhaupt in wat voor vorm dan ook) heeft gezorgd voor onrust binnen de selectie en de ploeg mist bij vlagen zijn creatieve impulsen. Wacht eens even, hoor ik je denken: zijn Messi, Eto'o en Henry geen vedettes dan in de selectie? Ja, en daarmee kom ik tot een ander punt. Een Ronaldinho in topvorm kan een hoop verdoezelen, maar feit is dat Barcelona op het moment teveel eenlingen in zijn team heeft. Het zijn stuk voor stuk goede voetballers, maar op een aantal spelers als Puyol achterin na zijn het geen teamvoetballers.

En ga bij jezelf eens na; hoe vaak zie je nog een wedstrijd waarin een team volkomen weggespeeld wordt door een ander team? Meestal zie ik teams die redelijk tegen elkaar opgewassen zijn, maar waarbij de individuele klasse van spelers de uiteindelijke doorslag geeft. Dit was in het verleden wel anders. Wie herinnert zich nog het totaalvoetbal dat Ajax speelde in de jaren 70? Dit was dan wel onder leiding van Cruijff, maar op een bepaald moment was Ajax niet volkomen afhankelijk van hem. Je zult mij niet horen zeggen dat Cruijff niet belangrijk was, maar er lag een dusdanig fundament in de selectie dat er een hoop kon worden opgevangen.

Of herinner jezelf Griekenland op het Europees Kampioenschap. Een echt team waarbij middelmatige voetballers als Charisteas boven zichzelf uit konden stijgen en nationale helden konden worden.

In onze eigen Mickey Mouse-competitie hebben we NAC Breda die op dit moment hoge ogen gooit met hun spel. Ik zie er geen vedette's, ik zie er niet veel spelers die er ver boven uit springen, maar ik zie wel spelers die voor elkaar door het vuur gaan. En dat mis ik af en toe in de top, bij zowel de top drie in Nederland als de top in het buitenland. Want voetbal is al met al tòch een teamsport.