Voetbal en romantiek

Wie Heitinga gister gezien heeft tijdens de sfeeractie van het Amsterdamse publiek weet meteen wat ik bedoel. Een voetballer die zichtbaar is aangeslagen door iets wat gebeurt, vanuit het publiek. Voor een jongen van de club die een stap maakt in zijn carrière. Pure romantiek. Helaas komt die romantiek in het moderne voetbal steeds minder voor.

Een sfeeractie zoals de supporters van Ajax die hadden georganiseerd komen vaker voor. Sommige clubs hebben voor elke wedstrijd een hele tifosi. Prachtig om te zien, maar in de moderne voetbaltempels raakt het mij nauwelijks nog. Daarmee wil ik niks afdoen aan de tifosi. Die zijn vaak geweldig bedacht. Helaas missen veel stadions sfeer. De Amsterdam ArenA voorop. Het stadion heeft werkelijk niets romantisch. Toch had de actie van supporters iets romantisch.

Natuurlijk kent het voetbal nog veel meer soorten romantiek. Neem nu de Champions League finale van 2005. Liverpool gaat met een 3 - 0 achterstand de rust in. In de tweede helft herreist het elftal van Benitez. Ze knokken zich terug tot 3 - 3 en winnen de finale met strafschoppen. Een dramatische finale. Maar een finale met romantiek. Een finale die we niet snel zullen vergeten. Ook dramatiek komt te weinig voor in het moderne voetbal. Hetgeen wij te danken hebben aan het steeds meer strategische voetbal. Voor passie, beleving en vrijheid is geen plaats meer.

Tegenwoordig is het allemaal ingestudeerd en commercieel. In plaats van een echte uitbarsting van vreugde en blijdschap, komt de spits met een dansje. Nu zal ik wel een hopeloze romanticus zijn, maar ik mis het drama, de vreugde, het verdriet en de emotie. Ik mis de huilende keeper na een blunder. Ik mis de huilende spits, die in de laatste minuut de beker pakt voor zijn team. Het lijkt wel of het niet meer bestaat. Daarom pas ik misschien wel niet in het hedendaagse voetbal.