Van hero tot zero bij Barca

Het voetbal is een rare wereld. Vandaag ben je de held en volgende week word je door iedereen met de nek aangekeken. Neem nu Deco van Barcelona. In 2006 werd hij door Johan Cruijf omschreven als de strateeg van Barcelona. Na een aantal blessures en roddels moet hij vertrekken.

Het was al langer duidelijk dat het niet goed liep bij Barcelona. Er kwamen dit seizoen steeds meer roddels naar buiten. Ook roddels over Deco. Zo zou hij er een te wild nachtleven op na houden. Dat op zich is natuurlijk niet goed. Je hoort als voetballer te leven voor je sport. Daar horen offers bij. Echter, we mogen niet vergeten dat voetballers heel hun leven al offers brengen. Offers die veel van ons zich niet kunnen voorstellen. Als wij naar de disco gaan, dan zitten zij thuis. Alleen, maar wel met die behoefte. Die behoefte komt er vroeg of laat een keer uit.

Soms bekruipt mij het gevoel dat voetballers geen mens meer mogen zijn. Iedereen gaat door moeilijke jaren in zijn leven. Of je nu sporter, boekhouder, vrachtwagenchauffeur of brandweerman bent. Ook deze mensen kunnen dan uit de band springen. Alleen daar horen wij niets over. Zij krijgen een standje van de baas en na verloop van tijd komt het allemaal weer goed. In het voetbal werkt het, helaas, niet zo. Wanneer je niet presteert word je daar meteen op afgerekend. Genadeloos, hard en zonder enige nuance.

Dit seizoen overkomt het Ronaldinho en Deco. Hoewel het bij Ronaldinho meer een structureel probleem schijnt te zijn. Althans, als wij zijn vorige coaches moeten geloven. Toch vind ik dat hij op dit moment te hard wordt aangepakt. Ik mag dan geen fan van hem zijn, want ik vind het te veel spelen voor de actie, maar hij verdient deze harde kritiek niet. Het is heel goed mogelijk dat hij zich volgend seizoen herpakt. Waarschijnlijk niet bij Barcelona, want daar gaat men schoon schip maken, maar bij AC Milan zou hij zeker weer kunnen schitteren.

Tot slot wil ik nog meegeven dat ik het gedrag van beide heren, buiten het veld, niet goedkeur. Zij weten zich duidelijk niet te beperken tot de mate van toelaatbaarheid. Dat mogen wij hen kwalijk nemen. Mensen komen voor deze mannen naar het stadion en verdienen het beste te zien. Maar we mogen niet vergeten dat zij ook mensen zijn. Mensen maken fouten en die fouten moet wij vergeven, maar tot wij dit geleerd hebben blijven zij gewoon een zero. Een zero die ooit een hero was.