Even geen geluk voor Guus

De gemiddelde Nederlander zal dit EK niet alleen de prestaties van Oranje met bovengemiddelde belangstelling volgen. Ook het Polen van Leo Beenhakker en het Rusland van Guus Hiddink kunnen op de steun van de meeste Nederlanders rekenen. Vol verwachting ging ik dan ook om 18.00 uur voor de tv zitten voor het duel Spanje - Rusland.

Hiddink heeft Rusland in nog geen twee jaar omgetoverd van een figurant tot een outsider op een groot eindtoernooi. De ploeg speelt onder zijn leiding fris en aanvallend voetbal en de selectie herbergt veel spelers met goede individuele kwaliteiten. De vraag is echter of de ploeg kan omgaan met de verwachtingen. De wedstrijd tegen Spanje was daarvoor de ideale graadmeter. Wil je op een toernooi een rol van betekenis spelen, dan moet je eigenlijk wel een resultaat halen tegen een land als Spanje.

Het is 18.00 uur geweest en ik zit klaar met mijn bord eten op schoot en de opstellingen komen voorbij. De commentator weet mij te vertellen dat Hiddink heeft gekozen voor voetballende verdedigers. Ik vraag mij af of dat wel zo'n goed idee is tegen de beweeglijke en technisch zeer begaafde Spaanse spitsen Villa en Torres. Mijn bange vermoedens worden al gauw bevestigd wanneer ik de verdedigers wel erg nonchalant en op afstand de Spaanse spitsen zie dekken.

Lang gaat het dan ook niet goed, want na twintig minuten straft Torres zwak verdedigen van Kolodin af en bedient Villa op maat, 1-0. Ik baal, want ik ben natuurlijk voor het Rusland van Guus. Twee minuten later treft Zyrianov de paal. Het is maar goed dat ik het eten inmiddels op heb, want anders had alles nu op de grond gelegen. Ik zie een Rusland dat er een te laag baltempo op na houdt en slordig in de passing is. Als je zo speelt win je niet van de lepe Spanjaarden.

Op slag van rust krijgt Villa de bal op de rand van buitenspel, de vlag blijft omlaag, 2-0. Ik roep gelijk al dat het buitenspel is en uit de herhaling blijkt dat onze Oostenrijkse vriend de vlag wel omhoog had mogen steken. Guus Geluk, zoals zijn bijnaam ook wel luidt, heeft in dit geval geen geluk. Zijn Rusland speelt zwak en ongeïnspireerd, zonder een duidelijk gedachte. Wellicht zijn de Russen toch wat te gespannen en gaan zij gebukt onder de hoge verwachtingen.

De tweede helft begint en ik ga er nog maar eens voor zitten. Wellicht dat Guus in de tweede helft meer geluk heeft. Ik bespeur echter al gauw dat er geen geloof meer is bij de Russen in een wederopstanding. Een kwartier voor tijd krijgt Villa voor de zoveelste keer vandaag alle ruimte van de verdedigers en verrast hij doelman Akinfeev in de korte hoek. Ik heb het wel gezien en storm naar boven om dan maar even achter de computer te kruipen.

In eens een schreeuw van beneden, het is 3-1 geworden via Pavlyuchenko. Toch maar weer even kijken dan. En heel even zie ik het Rusland dat iedereen graag wil zien, spelend met lef en veel dreiging. Vlak voor tijd krijgt Semak nog een niet te missen kans, maar het is zijn wedstrijd niet. In de tegenstoot geven de verdedigers weer veel te veel ruimte weg en mag Fabregas in buitenspelpositie de 4-1 binnenkoppen. Ik vervloek de scheidsrechter en storm weer naar boven. Dit is niet het resultaat waar ik, en met mij velen, op gehoopt hadden.

Vandaag zat het Guus Hiddink duidelijk niet mee, maar goed er zijn nog twee wedstrijden te gaan tegen op papier mindere tegenstanders. Als de Russen echter zo blijven voetballen, dan zie ik het niet zo één, twee, drie gebeuren dat zij de groepsfase overleven op dit EK. Dus Guus, er is werk aan de winkel.