We mogen trots zijn op Oranje

Het is gedaan, we zijn niet verder gekomen dan de kwartfinale. Het is moeilijk om te gaan kijken waar het mis is gegaan, om men te gaan verwijten, want er is niet één reden. Na de eerste twee wedstrijden die we zo overtuigend wonnen, was dit het laatste wat men verwachtte.

Italië, Frankrijk, het leek een sprookje. Eerst winnen van de wereldkampioen en dan ook nog eens van de vice-wereldkampioen. Vervolgens winnen we met onze B-selectie tegen Roemenië, dit met de overtuigende cijfers 2-0. Het was geen grootste wedstrijd, maar we wonnen wel. De sfeer was goed binnen het team, Nederland werd gezien als de grootste favoriet om het EK te winnen en alles leek mee te zitten. Tenminste, tot we het nieuws hoorde over Khalid Boulahrouz' privésituatie. Een detail dat meespeelde bij het verlies tegen de Russen.

Ik kan geen negatief woord zeggen over Guus Hiddink, zijn staff en de selectie. Wat een team, ze vochten voor elkaar, groeide in het toernooi en waren helemaal niet bang voor de Nederlanders, de gedoodverfde favoriet tijdens deze wedstrijd. De Russen zagen er beduidend fitter uit dan de Nederlanders, toch is dat ook geen reden voor het verlies van Oranje.

En dan de selectie van Nederland, of ik daar slechte woorden voor over heb? Het heeft geen zin. Het is namelijk al gebeurd, achteraf analyseren roept altijd vraagtekens op, ook bij de wedstrijden die we wonnen. Hebben ze gevochten? Ja. Wilde zij verliezen? Nee. Wat kan je dan meer doen als hen steunen en zeggen: "Jongens, helaas. Het is gebeurd, jullie hebben er alles aan gedaan."

Spelers hebben keihard gewerkt. We hebben een geweldige Van der Sar, Boulahrouz, Van Nistelrooy, Sneijder, Van der Vaart, Van Bronckhorst, De Jong, Robben en ga zo maar door gezien. Een team dat er stond als een team, die voor elkaar vochten, het in de pers over elkaar uitspraken, een team dat trots was op elkaar. Elke speler had hier zijn invloed op. Geen vedettes als Seedorf en Van Bommel, geen spelers die klaagde als ze niet op hun positie stonden.

Ook voor Marco van Basten heb ik alleen maar lof. Tijdens drie van de vier wedstrijden dit toernooi pakte zijn tactiek perfect, perfect inderdaad, uit. De vierde helaas niet. Dit kon hij niet zien aankomen, niemand kon dat. Had hij anders moeten wisselen? Nee, want voor hetzelfde geldt zorgde de wissels wel voor doelpunten. Het lukte 'gewoon' allemaal net niet. Daar kan zelfs hij niks aan doen, ook wil men dit toch doen geloven.

Als laatste, waar ik wél een kritische noot op heb, zijn wij. Wij in de zin van 'Oranje supporters'. We moedigen Oranje aan als we scoren, maar over het algemeen is het allemaal minimaal. Natuurlijk gebeurt het hier en daar wel, maar niet zoals het kan. Waar je de Turken 90 minuten, wat zeg ik: 140 minuten hoort zingen, gooien wij alleen onze mond open wanneer er iets gebeurt. Be-lach-e-lijk! Wel met een 150 duizend man er naartoe reizen, maar echt achter het team staan wanneer het nodig is, is te veel gevraagd.

Oranje mag terugkijken op een, naar mijn idee, geweldig toernooi. Dat de teleurstelling in het land zo groot is, is één van de mooiste complimenten voor het Nederlandse team. Ze wisten sinds jaren ons Oranje hartje weer harder te kloppen, sinds jaren hadden wij hoop op een titel. Het is niet gelukt, we gaan de boeken in als kwartfinalist. Achteraf gezien hebben we niks bereikt, want alleen prijzen tellen. Het sprookje is voorbij, we kunnen onze Oranje spullen weer opbergen en over twee jaar weer uit de kast pakken, waar we tekeer gaan alsof Oranje het belangrijkste is in ons leven.