Biografie Stevens hoort in de open haard

Afgelopen vrijdagavond zat Huub Stevens, de huidige oefenmeester van PSV, aan tafel bij onze Evangelische broeders Knevel en van de Brink. Dat was niet zomaar. Hij kwam vertellen dat over hem een boek was geschreven, een heus levensverhaal met een open einde. Als er al iets is waar helemaal niemand op zit te wachten dan is dit boek wel.

Dat Huub een mooie carrière heeft gehad als voetballer en als oefenmeester nog steeds goed bezig is mag duidelijk zijn. Iedereen kijkt dan ook met verwachting uit naar wat hij er van gaat bakken in Eindhoven. Hij is tevens een interessant personage voor op de televisie, met ferme uitspraken over het hedendaagse voetbal en scherpe inzichten over opstellingen en spelers. Daar ben ik ook in geïnteresseerd. Niet hoe hij als klein jochie melk over zijn trainingspak morste tijdens een wedstrijd van het Nederlands elftal. Of hoe zijn overbuurjongen hem aanmoedigde om ook zijn linkerbeen te gaan trainen.

Biografieën over figuren uit de voetballerij komen de laatste jaren met bakken uit de hemel vallen, waarschijnlijk omdat er goed geld mee verdiend kan worden door talentloze schrijvers. Maar goed voor mij maakt het weinig uit; voetballers, oefenmeesters of scheidsrechters die voortijdig hun levensverhaal in boekvorm uitbrengen, het is allemaal één doffe hoop ellende. Al die boeken zijn slechts goed om mijn open haard mee aan te stoken. Ik ben totaal niet geïnteresseerd in wat ze in hun vrije tijd doen, ik wil actie op het voetbalveld en stevige analyses na de wedstrijd. Als ik interesse zou hebben in de handel en wandel van bekende personen dan had ik wel een abonnement op de Privé of Story genomen.

Maar nu zitten we door die boekgeile mannetjes met stapels gedrukte onzin. Jaap Stam met een biografie, over zijn vroegtijdige haaruitval of Louis van Gaal met gejammer over hoe zijn baan als gymleraar hem wel of niet beïnvloedt heeft. Of Johan Cruijff die al aan zijn derde biografie toe is. Die in plaats van zichzelf nog eens nuttig te maken op het voetbalveld de rest van zijn leven die klote boeken gaat lopen signeren. Leuker was dan wellicht het boek van Patrick Kluivert dat de winkelschappen opvulde. Dat was inhoudelijk zo opgeleukt, dat hij in zijn vrije tijd plotsklaps een leuke en onschuldige huisvader was. Wie dan die vent is die vrouwen doodrijdt en verkracht, bleef in het boek onduidelijk.

Ik zit er overigens ook aan te denken om binnenkort zelf een biografie over een voetballer uit te brengen. Waarom niet, schrijven kan ik al een beetje en veel fantasie heb je helemaal niet nodig. Dat wordt super interessant, ik ken nog wel een middelmatige voetballer bij een amateurclub, die eigenlijk op voetbalgebied nooit wat bereikt heeft. Die zijn slijdingbroek wel eens binnenstebuiten droeg zonder dat hij het zelf doorhad en elke dag kopoefeningen uitvoerde met drie oude sokken. Die uit bijgeloof in elke voetbalschoen een andere kleur veter deed en uiteindelijk minder ging voetballen omdat zijn aan drank verslaafde vriendin dat wilde.

Eigenlijk verlang ik weer naar vroeger, toen men tenminste nog het fatsoen had om eerst tussen vier planken te liggen, voordat we alle binnen- en buitenkanten van de bewuste persoon mochten vernemen. Zo hoort het natuurlijk gewoon te gaan, voetballer dood en twee dagen daarna een flink aantal prachtige televisiebeelden met zijn gehele levensverhaal. Lekker aangedikt met romantische foto’s van halve omhalen en dergelijke en de vervelende en moeilijke momenten uit zijn leven in de marge van het verhaal gedrukt. En dan misschien later als het echt niet anders kan alles in boekvorm, om je kast een beetje op te vullen.

Maar helaas is die tijd voorbij toen dat voetbal nog over voetbal ging en niet over de nieuwe kontverkleining van dat kippetje van die voetballer die nu ergens in Spanje speelt.