Voetbal bewaakt de vrede

Het is opvallend hoeveel emotie voetbal in mensen losmaakt en voetbal heeft veel nationalistische trekjes. Het is 'wij' tegen 'zij', alles van je eigen land is goed, alles van de andere landen is fout.

Rinus Michels zei het al eens: "Professioneel voetbal lijkt op oorlog. Wie zich netjes gedraagt verliest." Michels wordt vaak verkeerd geciteerd, alsof hij gezegd zou hebben "Voetbal is oorlog", terwijl hij dat niet zo bedoelde. Maar hoe ook geciteerd, zijn woorden zijn nog steeds zeer actueel.

Voetbal is voor velen een uitlaatklep. Soms om flink op elkaar in te rossen, zoals bij supportersgeweld, of om zich te tooien met nationalistische symbolen, uit volle borst het volkslied meezingend. Het biedt ook de mogelijkheid alle frustraties op de tegenstanders en de scheidsrechter bot te vieren.

Wat er op en buiten de voetbalvelden gebeurt is soms niet fraai. Voetbal zal nooit een elitesport worden. Van de verwensingen aan het adres van de scheidsrechter tot aan de incidenten op de tribunes, het hoort erbij.

Ondanks deze negatieve aspecten zou je kunnen betogen dat het voetbal de aandacht afleidt van daadwerkelijke drang tot geweld en het in daden omzetten van nationalistische gevoelens. Om het anders te verwoorden: in een voetbalstadion zien de Duitse vlaggen er beduidend minder dreigend uit dan op een colonne tanks.

De maatschappij gebruikt het voetbal als een uitlaatklep voor onvrede en onbehagen onder de bevolking en het staat een beperkte vorm van nationalistisch gedrag toe. Hierdoor is het niet nodig voor degenen die daar behoefte aan hebben dit nog op minder prettige manieren tot uitdrukking te brengen.

Als je die gedachte doortrekt, kan het maar tot één conclusie leiden: het voetbal zoals het nu in Europa wordt beleefd levert een bijdrage aan de vrede die we nu alweer meer dan 50 jaar kennen. Een mooie gedachte.