“Scheids, wat doe je nu!?”

De vaak besproken wezens in het voetbal zijn die gozers in een net pakje. Ze rennen over of langs het veld. De één met een fluit tussen neus en baard, de ander met een vlaggetje in de hand, weer een ander met een elektronisch bord op z'n schoot. Ze denken veel van het spelletje af te weten, maar maken fout na fout in de meeste gevallen.

“Scheids dat kan toch niet joh…” “Hé man, duidelijk rood toch?” “Penalty! Scheids, het is toch doorgebroken speler?”. Ja, je zult daar maar staan, 22 voetballers om je heen en een schreeuwend thuispubliek en wetend dat er duizenden mensen naar je kijken voor de TV. Dan moet je wel een hele koele gozer zijn wil je daar, binnen een fractie van een seconde, een goede beslissing nemen. Thuisclub vraagt om dit, de gasten zeggen dat, het publiek fluit zo en je assistenten geven weer een ander sein.

Elke beslissing die door zo’n lulhannes wordt genomen die een beetje cruciaal is wordt besproken. Of het nu terecht was of onterecht, een rode kaart of gele kaart, een penalty of een doeltrap etc. Er zal in de meeste gevallen een ontevreden team zijn. Moet je eens indenken, je hebt maximaal vijf seconde om een beslissing te nemen. Vijf seconden, dat is wel heel erg weinig. Je ademt twee keer en er zijn vijf seconden over. Dan moet je ook nog eens kijken of er voordeelregel is, of er door beiden een overtreding wordt gemaakt en welk team de overtreding maakt of als laatste de bal aanraakte. Wat een hondenbaan zeg. Een voetballer kan nog weleens even een paar seconden niet oplettend zijn, maar voor een scheidsrechter kan dat dodelijk zijn.

Toch wil niemand het voetbal zien wanneer er geen arbitrage aanwezig is. Een wedstrijd zal dan in vele gevallen de 90 minuten niet halen, in een erger geval zal de aftrap nooit genomen gaan worden. Zonder dat er ook maar een kaart getrokken kan worden, zullen vele wedstrijden eindigen zonder 22 voetballers op het veld. Dan worden er geen voetballers meer gekocht die goed in voetbal zijn, maar dan wil iedereen wel een Van Bommel in z’n team. Schwalbe-makers, die nu nog vaak kansen krijgen om hun vuile spelletje te spelen, hebben dan geen schijn van kans. Maakt niet uit, scheidsrechters zijn er toch niet. Misschien is het dan een idee om te gaan investeren in rugby-voetballers. Dan zullen waarschijnlijk Verbeek's krachtrainingen een dagelijks ritueel worden en Van Gaal in dat geval beter bij de NOS gaan werken, die heeft niets meer te klagen over de arbitrage.

Natuurlijk snapt iedereen dat arbitrage nodig is om een wedstrijd in goede banen te leiden. En dat dit een absoluut verantwoordelijke baan is, zullen de meesten ook nog wel toegeven. Maar tenslotte zijn ze er voor opgeleidt, de scheidsrechters horen het spel aan te voelen en moeten weten wanneer er gefloten moet worden. Maar wat wil je als er duizend, tienduizend, vijftigduizend mensen naar je schreeuwen en fluiten? Dan moet je toch wel goed jezelf in bedwang kunnen houden. Je moet er zelf maar eens staan. Een fluit in je mond, kaartjes in je borstzakje en kijken maar. Trillend van spannend maak je denk ik de eerste 3 minuten nog vol, maar daarna is het snel met je gedaan, misschien is dat golfkarretje van de verzorging dan wel voor jou, als scheidsrechter, nodig!

Nee, laat mij dan toch maar supporter zijn…!