Elke keer opnieuw moet er iemand oprotten

Het voetbal is een emotionele wereld. Gelukkig, want anders was het toch wel verdomd moeilijk om iedere dag opnieuw weer artikelen te kunnen publiceren. In alle emotie roepen spelers, trainers, fans en bestuurders vaak dingen waar wij allemaal van genieten. Zowel de lezers, als de journalisten. Toch is het maar de vraag of al deze emotie de voetballerij nu echt goed doet.

Het is een gegeven dat mensen in emotie vaak dingen roepen die zij niet menen of anders bedoelen. Na een aantal uren, wanneer de emoties zijn afgezwakt, komen wij dan weer bij zinnen. Dan worden ruzies uitgepraat en problemen opgelost. Helaas lijkt het in het voetbal niet langer zo te werken. De emoties blijven hangen bij de fans wat leidt tot vervelende spreekkoren, spandoeken of het belagen van het trainingsveld. Het is eigenlijk te ziek voor woorden, maar wel de realiteit. Een realiteit die ervoor zorgt dat het voetbal begint af te brokkelen.

Al deze emotie is één van de voornaamste redenen dat veel clubs wanbeleid voeren. Bestuurders gunnen trainers, spelers en de technisch directeuren geen tijd meer om een visie uit te bouwen. Snel succes en kortetermijnvisie is de drijfveer van iedere bobo die zijn plaats op het pluche wil behouden. De visie en de identiteit van de club zijn niet langer belangrijk. Resultaten moeten worden behaald. Lukt dat niet, dan keert het publiek zich tegen de trainer en kan hij meestal zijn koffer wel pakken.

Het vak van trainer is geen nobel beroep meer. Wanneer je wint komt dat door de goede spelers en bij verlies ben jij de kop van jut. Soms terecht, maar soms ook niet. Misschien worden trainers ook wel ontslagen omdat, dit de goedkoopste oplossing is. In ieder geval goedkoper dan het ontslaan van spelers. Toch kan ik mij nauwelijks voorstellen dat louter de trainer verantwoordelijk is voor het falen van een elftal. De spelers, technische staf en de technisch directeur zijn net zo goed verantwoordelijk.

Toch blijft het de trend om slechts één individu te slachtofferen. Gelukkig niet altijd meer de trainer, maar dat maakt het allemaal niet beter. Soms kost het komen van resultaten gewoon tijd. Het duurt soms gewoon één of twee seizoenen voordat een ploeg goed gaat draaien. Voor de fans is dat niet snel genoeg en dus moet iemand worden geslachtofferd bij een aantal nederlagen, om de fans tevreden te houden. Het is bijna bizar dat wij fans zien als mensen die van voetbal houden.

Nee, de mensen die zeggen van het voetbal te houden, zijn juiste de mensen die het voetbal kapot maken. Om die reden vond ik de relaas van Hugo Borst tijdens een uitzending van Studio Voetbal treffend. 'Het lijkt net of je in Nederland niet meer mag verliezen. Als er ergens verloren wordt moet iedereen maar op pleuren en oprotten. Kunnen wij het verliezen niet eens accepteren? Want het hoort bij het leven en bij het voetbal.' Zelf had ik het niet mooier kunnen verwoorden.