Sollied en Mourinho doen het weer

Banken en verzekeraars roepen altijd dat behaalde resultaten uit het verleden geen garantie bieden voor de toekomst. Toch is voetbal van tijd tot tijd net zo onvoorspelbaar als de toekomstige beurskoers van AEX. Toch bestaat één groot verschil tussen deze twee. In het voetbal betreft het een regel, terwijl de onvoorspelbaarheid van de beurskoers een feit is.

Zoals iedereen weet bevestigen uitzonderingen de regel. Het bewijs dat de onvoorspelbaarheid van voetbal een regel is en geen feit werd dit weekend gegeven door twee verschillende managers. Zij bewezen dat hun aanstelling garant staat voor het winnen van prijzen. De eerste man die zich een uitzondering mag noemen op de regel is Trond Sollied. Het aanstellen van de Noorse oefenmeester lijkt voor iedere club een garantie om de beker te winnen. Zo won bij de beker al eens met Bodø/Glimt, Club Brugge en Olympiakos. Gisteren deed hij dit opnieuw, maar nu met SC Heerenveen. Verder was hij werkzaam bij Rosenborg BK (twee keer kampioen) en AA Gent. Alleen bij de laatst genoemde club wist hij geen prijs te winnen.

Wanneer een trainer bij vijf van de zes club waar hij werkzaam was een prijs wint, dan mag je hem een uitzondering noemen op de regel. Het incidenteel winnen van een prijs kan berusten op toeval. De cijfers die Trond Sollied kan voorleggen kunnen geen toeval genoemd worden. De regelmaat waarmee hij prijzen wint is te groot. De grote kracht van de Noor lijkt dat hij altijd zijn eigen koers volgt. In voor- en tegenspoed. Daarbij is zijn werkwijze, zeker voor Nederlandse voetballers, heel herkenbaar.

Een andere manager die dit weekend bewees overal garant te staan voor succes is José Mourinho. De flamboyante Portugees won met Internazionale alweer zijn vijfde landstitel als manager. Ook José Mourinho heeft een aardige reputatie wanneer het gaat om het winnen van prijzen. Naast vijf kampioenschappen won hij al de UEFA Cup en de Champions League. Ook won hij de nationale beker van Portugal, de FA Cup, twee keer de League cup en won hij in zowel, Italië, Portugal als Engeland éénmaal de nationale supercup. De behaalde landstitel met Internazionale lijkt dan ook slechts één prijs in een reeks van velen die mogelijkerwijs nog zullen volgen.

Van de Portugese oefenmeester is bekend dat hij zijn tegenstanders altijd goed analyseert en zijn systeem zo aanpast dat hij de zwaktes van deze tegenstander bloot kan leggen. Hoewel Mourinho de naam heeft een defensieve coach te zijn, gaat deze vlag niet altijd op. Zijn voorkeursformatie is 4-3-3, maar geen van zijn clubs had tot dusverre de spelers die te spelen. Daarbij lijkt Mourinho meer in trek bij clubs die een elftal hebben dat uitnodigt om defensiever te spelen. Zowel Chelsea, als Internazionale en FC Porto hadden niet de aanvallende capaciteiten van Manchester United of Barcelona. Daarom zou ik Mourinho ook graag eens aan het werk zien bij een club waar aanvallend voetbal een must is.