H.F.C. Haarlem

Het is 25 januari 2010 om 19:52 wanneer een oude man treurig met tranen in de ogen verslagen naar het gras zit te kijken. Hij is één van de vele Haarlemse supporters die moest toehoren dat de club HFC Haarlem officieel niet meer bestaat. De man had ruig grijs haar en een Haarlem – sjaal om zijn nek hangen. Zijn naam luidt duidelijk René Janssen.

René was gebeuren in 1927 en is al sinds zijn 5e supporter van de club. Sinds die tijd had hij veel meegemaakt. Bijvoorbeeld de legendarische wedstrijd tegen Spartak Moskou waar Haarlem het net niet presteerde om ze eruit te knikkeren. Of dat Robert Witschge voor zijn ogen deputeerde. Ook was hij erbij toen Ruud Gullit voor Haarlem ging spelen. Allemaal vage herinneringen. Wat nu 20 jaar geleden zo goed leek was een vage schim voor nu.

Ook René wist dat. Zijn vrouw was een halfjaar geleden overleden aan borstkanker, zijn zoon is ontslagen met een wijzende vinger naar de kredietcrisis en dan nu dit. Het zit René ook niet mee. Maar het zit niemand mee als supporter van Haarlem. Wel een duur geintje wat ze hiermee uithaalde. Het koste Ajax minstens 3 miljoen euro. Ook dat was niet genoeg. Maar ook de supporters wisten dat het niet langer zo met Haarlem door zou kunnen gaan. Haarlem barst van de schulden en door de crisis is er geen sponsor meer te vinden.

Bij Feyenoord zit dat wel even anders. 36 miljoen euro wuiven ze zo weg. Toch is het jammer dat zo’n club weg moest rotten. Zo komt Robert Witschge van Haarlem af en hebben ze het goed gedaan tegen Spartak Moskou. Maar de laatste 10 jaar was het Haarlem die moeite had met de financiële situatie. 3500 man was niet genoeg volgens het bestuur dus er moest uitgebreid worden.

Dat was helaas ook Haarlems ondergang. Haarlem begon in 1889 als één van de eerste clubs van het Nederlands voetbal. Ze hadden een grote toekomst voor de boeg en wilde eigenlijk alleen Sparta Rotterdam achtervolgen. Ze behaalde haar eerste succes in 1897 toen Haarlem de beker won. Dit gebeurde met nogal bescheiden spelers en materiaal. In 1954 trad HFC Haarlem toe tot het betaald voetbal. Het eerste seizoen stond in het teken van verdeling. Aan het einde van het eerste jaar betaald voetbal spelen Haarlem en NOAD uit Breda een tweetal barragewedstrijden om een plaats in de eredivisie.

Haarlem verliest en komt het jaar erop uit in de eerste divisie. In de jaren daarna werd vooral in de tweede divisie en eerste divisie gespeeld, tot aan de promotie naar de eredivisie in 1969. Toen volgde een periode van twintig jaar waarin, met uitzondering van drie jaar, constant in de eredivisie gespeeld werd.

In 1982 werd, met de jonge Ruud Gullit in de gelederen, een jaar na het kampioenschap van de eerste divisie zelfs via een 4e plek Europees voetbal behaald. De eerste ronde overleefde Haarlem tegen het Belgische KAA Gent. In de tweede ronde werden de roodbroeken uitgeschakeld door Spartak Moskou, tijdens de uitwedstrijd in het Olympisch Stadion Loezjniki in Moskou vond de Loezjnikiramp plaats. Hierbij kwamen officieel 66 mensen om het leven, maar toeschouwers van de wedstrijd hebben het echter over veel grotere aantallen slachtoffers. In het seizoen 1983-1984 eindigde Haarlem wederom op de 4e plek, echter gaf dat dit seizoen geen recht op Europees voetbal.

In 1990 degradeerde Haarlem naar de eerste divisie. De weinig overgebleven getrouwen moesten tot het seizoen 1995-1996 wachten op enig leven vanuit de club. Haarlem doet dat jaar eindelijk goed mee in de laatste periode en heeft op 6 april 1996 dan ook helemaal niets aan een gelijk spel in een thuiswedstrijd tegen EVV Eindhoven.

In de slotfase van het duel wordt keeper Mark Verzijlberg door trainer Ben Hendriks mee naar voren gestuurd. Verzijlberg jaagt het leer met een draai om z'n lengte as in het kruis achter Albert van der Sleen. Het winnende doelpunt gaat via CNN de hele wereld over.

In het seizoen 2004-2005 lijkt Haarlem heel even weer springlevend. De club is aan de hand van Roy Wesseling een andere weg ingeslagen. "Voetballen naar eigen mogelijkheden" noemt Wesseling de stijl waarin Haarlem de tegenstanders aanvankelijk op de knieën krijgt. Op 1 oktober, als Haarlem haar 115e verjaardag viert, wordt de latere kampioen Heracles Almelo in eigen huis met 0-4 verslagen. Haarlem komt dat seizoen echter niet verder dan een 13e plek.

René zit intussen nog steeds op de bank droevig starend naar het met ijs bedekte grasveld. Hij kan maar geen afscheid hier van nemen. Uiteindelijk pakte hij zijn spullen en verliet hij het stadion die hij zo lief had. Voor eeuwig.

Niels Otterman