Voetbal en emotie; geen een-tweetje?

2 teams. 2 doelpunten. Allebei 1 punt. De klassieker Feyenoord - Ajax; geen grootse wedstrijd, maar wel een echte strijd. Met passie, inzet, overtredingen en... een middelvinger...

En waar ging het over in het nieuws? Niet de passie, niet de inzet, niet eens over de wedstrijd zelf. Nee, het ging over die ene middelvinger. Het ‘vreugdegebaar’ van Luis Suarez. Een soortgelijke situatie zagen we na de wedstrijd Ajax - AZ. De ‘oetlul’ van Advocaat koste de trainer een duel. Het tonen van emotie mag blijkbaar niet meer in het hedendaagse voetbal. Woede en blijdschap moeten binnensmonds blijven. Opkroppen dus. Is dit een goede ontwikkeling of moeten de scheidsrechters en de media de emotie wat meer ruimte geven?

Want laten we eerlijk zijn, is het niet goed om soms even te schelden? Even de emotie eruit. Even goed boos worden en de scheidsrechter een oetlul noemen. Moet dat niet kunnen? En wat te denken van de middelvinger van Suarez. Hoeveel middelvingers van de Rotterdamse supporters werden er naar hem gericht tijdens de wedstrijd? En wat stond daar tegenover? Juist, een onopvallend middelvingertje terug. Eentje maar. Niets meer, niets minder. En dan toch zoveel (negatieve) aandacht van de media... Jammer.

Maar laat ik wel duidelijk zijn: emotie tonen mag, maar met mate! Fysiek geweld, discrimineerde opmerkingen of schelden met ziektes moet nooit toegelaten worden; ook niet als het een uiting is van welke vorm van emotie dan ook. Het voetbal moet namelijk wel leuk blijven. De supporters zien graag strijd, passie en inzet op veld, maar ook op de bank. Af en toe een kwade trainer of een provocerende speler; maakt dat het voetbal juist niet veel kleurrijker?

Wat vinden jullie?

Maarten Stravers