De meelevende supporter

In de rust met een biertje in het stadion zitten. Jouw ploeg staat met 3-0 achter, maar je blijft zitten. Niet denkend aan de enorme file waar je na de wedstrijd in belandt. Je moet en zal jouw ploeg blijven aanmoedigen. Al gaan ze ten onder, zolang dat maar met strijd gebeurt.Elke club heeft dit soort trouwe supporters. Mensen die leven voor hun club.

Een tatoeage op je been laten zetten, omdat je ploeg kampioen lijkt te worden. En vooral niet wachten tot de schaal daadwerkelijk binnen is, waardoor je na het misgelopen kampioenschap met een camera op je smoel kan uitleggen hoe je je voelt. Echt slim is het natuurlijk niet, maar zolang je de supporters van de rivaliserende clubs niet het ziekenhuis in slaat vind ik het best.

Voetbalclubs hebben fans nodig. Een club kan nog zoveel geld hebben, als er niemand in de wedstrijden geïnteresseerd is heeft de club geen toekomst. Mensen die bushokjes in elkaar slaan, op de vuist gaan met mensen die een ander shirt dragen en de scheidsrechter voor homofiele zeikstraal uitmaken kunnen zich geen fan noemen. Dit zijn enkel asociale debielen die niks om hun club geven en enkel naar de wedstrijden komen om rotzooi te trappen.

Nee, het zijn de echte voetballiefhebbers die het spelletje zo mooi maken. Met z’n allen uit volle borst het clublied meezingen, de wave overeind houden, juichen bij een doelpunt en treuren bij een tegendoelpunt. De sfeer in het stadion meemaken. Dat maakt het voetbal zo mooi. Dat er dan een groepje zwakzinnigen bijzit neem je dan maar voor lief.

Een goede sfeer komt via de kabel of satelliet je tv in. In de huiskamer werkt die sfeer door. Als ik thuis een wedstrijd zit te kijken waarbij door de supporters een oorverdovend kabaal wordt gemaakt, dan vind ik die wedstrijd leuker dan een wedstrijd waarbij het publiek uit zijn neus zit te vreten. En niet alleen omdat dat laatste gewoon heel onsmakelijk oogt, maar ook omdat je dan veel minder in de wedstrijd zit.

Je kunt echter zeggen dat die theorie twee kanten opgaat. Want het publiek laat vooral van zich horen wanneer de wedstrijd sensationeel is. Ik vind persoonlijk dat je bij saaie wedstrijden juist het team vooruit moet schreeuwen, zoals in Engeland zo perfect wordt gedaan. In Engeland weten ze als geen ander hoe je een team moet aanmoedigen. De perfecte supporters.

Ik refereer altijd graag naar de Champions League-finale van 2005 in Istanbul. Liverpool nam het op tegen AC Milan. Maar ook al stonden de Italianen in de rust met 3-0 voor, je hoorde het You’ll never walk alone door het stadion heen gallen. Elke Liverpoolfan zong het recht vanuit zijn hart. Zoiets werkt door op spelers. Dat zij weten dat ze er niet alleen voor staan. Ze krijgen een bepaalde drive om het publiek niet teleur te stellen. Het publiek dat speciaal voor hun is meegereisd.

De uitkomst weet iedereen: 3-3. Dudek begon al te dansen voordat de buit binnen was en stopte daarmee enkele strafschoppen. Liverpool won, waardoor Steven Gerrard de cup met de grote oren omhoog kon houden. In mijn optiek de mooiste finale ooit.

Stel nu dat de Liverpoolspelers na het rustsignaal met een oorverdovend fluitconcert het veld waren afgedropen. De drive zou dan veel minder geweest zijn en sommige spelers zouden minder durven. De wedstrijd zou dan ongetwijfeld anders zijn afgelopen. Als publiek heb je dus wel degelijk invloed op de teams die binnen de lijnen staan. En mochten de spelers een keer een mindere dag hebben, scheld ze dan niet verrot en gooi geen blikjes naar hun hoofd. Ga achter ze staan en laat horen dat je van je club houdt.

Mike van Estes