Liverpool: Een club met succes en drama

Het is een historische dag, als John Houlding op 15 maart 1892 besluit om een voetbalclub op te richten: Liverpool FC. Er is op dat moment al een topclub in Liverpool, genaamd Everton. Everton speelt in die tijd op Anfield Road, maar krijgt ruzie met de toenmalige eigenaar John Houlding. Het gevolg is dat beide partijen uit elkaar gaan. Everton verhuist naar Goodison Park en Anfield wordt het terrein van de nieuwe club: Liverpool FC.

Nu, 108 jaar later, is Liverpool samen met Manchester United recordhouder wat betreft het landskampioenschap. Beide clubs wonnen inmiddels achttien keer de befaamde Premier League en waren internationaal zeer succesvol. In het jaar 2000 werd Liverpool uitgeroepen tot Britse club van de eeuw.

Liverpool heeft dan ook een aantal legendes voortgebracht. De in Wales geboren Ian Rush bijvoorbeeld. Hij speelde voor “the Reds” tussen 1980 en 1996 maarliefst 660 wedstrijden, waarin hij 346 doelpunten scoorde. Hij is daarmee de meest scorende Liverpool-speler ooit. Het was een briljante aanvaller en zijn naam schalt dan ook nog regelmatig over het veld van Anfield. Een andere aanvaller, Roger Hunt, had in de jaren 1959 tot en met 1969 in 492 duels 286 keer het net gevonden. Ook deze oud Liverpool-speler heeft het predicaat clubicoon ruimschoots verdiend. Elf seizoenen lang gemiddeld 45 wedstrijden spelen voor één club. Spelers met zo’n clubhart zijn op één hand te tellen.

Daarnaast is Kenny Dalgish een fenomeen. Deze schotse aanvaller in dezelfde tijd als Ian Rush, namelijk van 1977 tot en met 1990. Dit waren glorietijden van Liverpool, waarin het meerdere malen landskampioen werd. Bovendien had hij 172 doelpunten gescoord in 515 wedstrijden. Dalgish kreeg in 1985 een dubbelrol binnen de club. Hij werd coach van het eerste elftal en bleef daarnaast geregeld spelen. De Engelse aanvaller Kevin Keegan is de hekkensluiter van de club van 100. Hij scoorde in 323 wedstrijden, verdeeld over de periode van 1971 tot en met 1977, precies 100 doelpunten. Niet slecht voor een aankoop van 33.000 pond.

De historie van Liverpool kende niet alleen hoogtepunten. Er waren helaas ook dieptepunten. Liverpool is betrokken geweest bij twee van de grootste voetbalrampen ooit. Allereerst was er het Heizeldrama in 1985, toen Liverpool het, voor de Europacup I finale, in Brussel opnam tegen Juventus. Hierbij kwamen 39 voetballiefhebbers om, waarvan 38 Italianen en 1 Belg.

Het was de bedoeling dat tussen de supportersvakken van Liverpool en Juventus een neutraal vak met Belgische supporters kwam te zitten. Een slimme manier om de twee supportersgroepen te scheiden, ware het niet dat veel Belgen hun kaartjes doorverkochten aan Italianen. Hierdoor kwamen beide kampen naast elkaar te zitten. Toen de Italianen de stomdronken Engelsen begonnen te provoceren en stenen begonnen te gooien sloeg de vlam in de pan. De Engelse supporters stormde door het kippengaas en gingen op de Italianen af. Deze probeerden op hun beurt te vluchten. Omdat zij nergens heen konden probeerden ze over een muur van het vak te klimmen. Sommigen konden ontkomen, een paar anderen werden daarentegen vertrapt in de menigte. De chaos was compleet toen de muur bezweek onder het gewicht van alle mensen. Deze stortte vervolgens in en zorgde voor vele slachtoffers. De Liverpool supporters werden hierbij als de schuldigen gezien. Dit zorgde ervoor dat Engelse teams vijf jaar lang werden uitgesloten van Europees voetbal.

Bijna 4 jaar later, op 15 april 1989, was er een nieuw drama te betreuren. Liverpool nam het nu op tegen Nottingham Forest voor de halve finale van de FA-cup. In deze tijd waren er nog geen vaste plaatsen. Men vond dat de supporters zelf hun plek moesten uitzoeken. Wel hadden de Liverpoolfans de Leppings Lane End standing tribune toegewezen gekregen, waarvan vak 3 en 4 verreweg het populairst waren. De supporters van Liverpool kwamen een halfuur voor de wedstrijd in grote getale aan. Tien minuten later waren beide vakken vol. Om het stadion heen wordt het echter steeds drukker en chaotischer. Alle entrees richting vak 3 en 4 staan open en er zijn geen rijen. Vervolgens ontstaat er gedrang in de gangen naar de vakken. Deze gangen hebben normaal een totale capaciteit van 7.000 mensen, nu zijn hier 10.000 aanwezig. Dit heeft als gevolg dat mensen knel komen te zitten en moeite met de ademhaling krijgen.

De aanwezige politie is de controle over de situatie volledig kwijt. Er wordt voorgesteld om de zogenoemde exit-gates te openen, zodat mensen naar buiten kunnen om zodoende de druk te verminderen. Dit wordt in het begin geweigerd, omdat mensen zonder kaartje dan heel makkelijk binnen zouden kunnen komen. Uiteindelijk wordt er een hek geopend, Gate C. Vervolgens werden de mensen achterin de rij verteld dat zij hier naar binnen konden gaan. Er vond geen kaartjescontrole plaats, waardoor 2.000 mensen snel naar binnen stormden. Gate C kwam echter uit bij de vakken 3 en 4, die al overvol waren. Er ontstaat een gedrang waarbij er een verschrikkelijke druk op de mensen voorin het vak komt. De mensen achteraan hebben hier echter geen weet van en proberen het vak binnen te komen. De voorste mensen krijgen nu grote klachten door de hoge druk op hun borst. Ze hebben grootse moeite met ademhalen en bewegen en er breekt paniek uit. Mensen verliezen het bewustzijn en anderen proberen de aandacht van de agenten voor het vak te trekken. Dit lukt echter niet.

De druk op de mensen binnen het vak blijft groeien en mensen proberen uit alle macht te vluchten door over de voorste hekken te klimmen of worden overgeheveld naar het vak erboven. De mensen die het waren gelukt om over het hek met prikkeldraad het veld te bereiken werden echter teruggestuurd door de politie. De politie zag namelijk totaal niet de ernst van de situatie in en probeerde te voorkomen dat mensen het vak uitkwamen. Mensen smeekten om de hekken naar het veld te openen, maar werden simpelweg genegeerd. De politie was te bang voor rellen.

Ondertussen is om 15:00 uur de wedstrijd begonnen en zes minuten later wordt deze stilgelegd. De hekken van het vak bezwijken onder alle druk en de mensenmassa stroomt het veld op. Ondertussen zijn er vele gewonden en een aantal doden. Mensen probeerden met behulp van reclameborden de gewonden af te voeren. De politie is nog steeds van mening dat de Liverpool supporters Hooligans zijn die expres het veld bezetten. De brandweer is ondertussen aanwezig, maar wordt bij de ingang van het stadion tegen gehouden door de politie. Deze dag heeft 96 mensen het leven gekost, waaronder Tony Bland. Zijn familie heeft na vier jaar besloten om de beademing te staken. Het jongste slachtoffer, de 10-jarige Jon-Paul Gilhooley, is destijds het 2 jaar oudere neefje van Steven Gerrard.

Elk jaar staat Liverpool om 6 minuten over 3 twee minuten stil bij deze gebeurtenis. Er is daarbij besloten dat Liverpool nooit meer op 15 april een wedstrijd speelt, omdat deze dag in het teken staat van de slachtoffers die op deze datum in 1989 konden vallen. Dit geeft het You’ll never walk alone een extra lading.