Oranje, een vechtmachine met kwaliteit

Wat een dag om nooit meer te vergeten! Wat een hitte, wat een wedstrijd, wat een spanning! Wat kan voetbal toch mooi zijn, ook als het voetbal zelf niet eens zo heel mooi is. Dit Nederlands Elftal heeft weer gebroken met een negatieve trend.

Waar we ons op andere toernooien gek lieten maken en onszelf uit de wedstrijd lieten jennen, waren we nu zelf de partij die de tegenstander over de rooie liet gaan. Letterlijk en figuurlijk. Met een ongelooflijk mooie zege als resultaat.

In het eerste bedrijf werden we op alle fronten afgetroefd. Brazilië swingde de samba, Robinho degradeerde Gregory van der Wiel tot een amateur, Robin van Persie verloor ieder duel van de slagers Lucio en Juan, Arjen Robben telefoneerde keer op keer zijn actie binnendoor en het leek dan ook een hele vervelende middag te worden. De stemming voor de Nederlandse TV’s was op zijn zachtst gezegd niet goed.

Dat kwam overigens niet in de laatste plaats door commentator Frank Snoeks, die de eerste helft net zo slecht was als de Oranje-spelers zelf. Snoeks was onder de indruk van Brazilië, leek af en toe wel voorzitter van de Braziliaanse supportersclub en bleef maar herhalen tegen wat voor geweldige voetbalnatie we speelden. Volgens Snoeks gooien Brazilianen bij verlies massaal hun TV uit het raam en springen er zelf achteraan. Tot op heden hebben we daar helaas nog geen beelden van gezien. Klinkklare lulkoek dus, dat irriteerde tot op het bot.

Snoeks wilde ons doen geloven alsof wij Nederlanders er niks mee op hebben, dat voetbal. Alsof wij alleen onze schouders ophalen bij verlies en dan weer vrolijk verder gaan met boodschappen doen. Wij Hollanders zijn amateur-supporters en Braziliaanse fans zijn de professionals. Het was een ongelijke, niet te winnen strijd. Dat wilde Snoeks ons door de strot duwen. Gelukkig konden onze Oranje-spelers de wartaal van de NOS-commentator niet horen.

Terug naar de wedstrijd. Het tij leek niet te keren, maar de eerste Oranje-speler die blijk gaf van winnaarsmentaliteit stond na een half uur op. Maarten Stekelenburg hield een onhoudbaar schot van Kaka, die werd vrijgespeeld middels een schitterende aanval, toch uit zijn doel. Kaka wees al met zijn vingers richting het hiernamaals, maar De Steek bracht de middenvelder met een hemelse redding terug op aarde. Het was het eerste teken aan de wand dat Oranje zich niet zomaar naar de slachtbank zou laten leiden.

Wat Bert van Marwijk in de rust precies gezegd heeft, is uiteraard niet tot in detail duidelijk, maar Oranje kwam als herboren de kleedkamer uit. Het is het kenmerk van een goede coach. Briljante Bertje raakte niet in paniek, bleef vertrouwen uitstralen naar zijn basiself en werd na rust met volle munt uitbetaald. De Brazilianen waanden zich in de pauze al winnaar, maar zagen de zege na de thee plotseling uit hun handen glippen.

Het mooie van de wederopstanding van Oranje is, is dat er haast geen enkele speler boven de rest uitstak. Iedere vertegenwoordiger van het rood, wit en blauw had een belangrijk aandeel in het langzaam maar zeker kapot maken van Brazilië.

Wesley Sneijder dwong Julio Cesar tot een misser en deelde de genadeklap uit, Arjen Robben liet Felipe Melo en Michel Bastos in de fout lopen, Dirk Kuijt beteugelde Maicon, Van der Wiel liet Robinho zijn hielen zien, Heitinga en Ooijer (die man verdient een lintje) elimineerden Fabiano en het granieten blok Bommel-De Jong zoog de overige resten van leven uit de dolende Braziliaanse ploeg. Dit Oranje is een vechtmachine met kwaliteit. Een machine die tot veel in staat is, misschien wel tot alles.

Klinisch bekeken hebben we er nu vijf potjes op zitten. Five down, two to go. Hopelijk zien de mannen van Bert van Marwijk dat ook zo. Want de zege op Brazilië is geweldig; het krijgt pas echt historische betekenis als ook de laatste twee hindernissen met succes worden genomen. We zijn heel dichtbij, maar ook nog heel ver weg.

Een bijdrage van Dichterbijvoetbal.nl, fan van Oranje!