`Point Of No Return`

Na een half uur op de tafel van de fysiotherapeut te hebben doorgebracht is de pijn in zijn been iets minder. Niet dat het erg lang zal duren, want zodra hij op zijn krukken gaat staan speelt de pijn, zoals altijd, weer op. Desondanks is hij positief over het herstel. Nu een aantal maanden na de operatie is hij aan de beterende hand en lijkt het er alle schijn van te hebben dat hij weer normaal zal kunnen voetballen. Had de club toch gelijk toen ze hem een contract aanboden voor 2 seizoenen. Dan kon hij rustig aan herstellen, had de tijd zich te bewijzen en eventuele andere clubs konden hem daarna, zonder veel risico, contracteren als hij niet goed genoeg bleek voor Basic United. Een ideale oplossing. Al zegt hij het zelf.

Eenmaal buiten staat zijn chauffeur op hem te wachten. ’waar wilt u heen meneer Westerley?’ Hij kijkt zijn chauffeur aan. ’Ik moet naar de krant toe. Ik heb daar een interview. Als je me daar zou kunnen afzetten, graag. Zijn vraag is meer retorisch als echt een vraag. De chauffeur moet hem daar brengen waar hij wil wezen. Echter, beleeft zijn heeft zo soms zijn voordelen. Mensen zijn dan vaak bereid meer voor je te doen. Ook dingen die ze je niet verplicht zijn. Erg handig. Zeker als je zelf nogal een beperkte bewegingsvrijheid hebt door een blessure. Dat is geen enkel probleem. Ik zal u er heen brengen. Moet ik daar ook nog op u wachten?’ Daar moet Michael even over nadenken. Als de chauffeur hem ook thuis kan brengen hoeft Nathalie dat niet te doen. Dus dat is eigenlijk wel zo handig. ’Als je dat zou willen doen, heel graag. Dan hoeft Nathalie me niet te komen ophalen. Een aardige vent deze chauffeur.

Wanneer hij bij de krant aankomt zit de journalist al op hem te wachten. De man steekt dan ook meteen van wal. ’Bedankt voor uw komst meneer Westerley. U mag daar plaats nemen.’ Iets wat vertwijfeld of hij hier goed aan doet neemt Michael plaats. ’Ik doe het graag.’ ’Dus meneer Booth heeft u deze vervelende blessure bezorgt?’ ’Dat klopt.’ ’Heeft hij daarvoor ooit excuses gemaakt bij u?’ ’Nee dat heeft hij nooit. Sterker nog, hij heeft nooit iets laten weten.’ ’Vond u dat niet vreemd, meneer Westerley?’ Ja dat heb ik wel vreemd gevonden natuurlijk. Het is en blijft een ploeggenoot. Maar blijkbaar is dat voor hem niet zo belangrijk.’ ’Verbaasd het u om dan nu te moeten horen dat u niet het eerste slachtoffer bent van meneer Booth?’ ’Daar kan ik zo snel geen antwoord op geven. Ik heb hem pas 1 keer ontmoet. Daar kan ik dus geen beeld van schetsen.’ ’Dat kan. Dan een andere vraag. Heeft u de indruk dat meneer Booth het expres deed?’ ‘Kun je een dergelijke overtreding per ongeluk maken dan? Natuurlijk deed hij het expres. Het was een hele smerige streek van hem. Dat mag duidelijk zijn toch? Of niet?’ ‘Als u dat zegt, meneer Westerley.’ ‘Ik zeg het. Zowaar ik Michael Westerley heet en een contract heb bij Basic United.’ ‘Dat is genoeg voor mij, meneer. Dan wil ik u hartelijk bedanken voor dit interview en misschien tot binnenkort?’ ‘Wie zal het zeggen.’ Als Michael opstaat en de journalist een hand geeft lacht deze in zijn vuistje. Hij heeft zijn verhaal binnen. Een met verstrekkende gevolgen.

Lees ook in deze serie: 'De stage' (Pilot) 'De Training' 'De Diagnose' 'De Donderpreek' 'Met Open Ogen' 'Het Uitstapje'